سارا · ۲۸ مرداد ۱۴۰۵ · ۱ دقیقه خواندن
این قصه را بشنو
صداش میپیچه تو گوشم...
و لذت میبرم...
یه لذتی که همراهه با غم...
یه لذتی که درد هم داره همراهش...
ولی قشنگه...
صداش آرومم میکنه...
اولش میخندم...
بعد اشک میاد تو چشمام...
یه بغض...
یه آه...
یاد خاطرات...
یاد اون روزای قشنگ...
یاد خنده های از ته دلم...
یاد اون وقتایی که هیچ دغدغه‌ای نداشتم...
و او بود...
عشق مطلقم...
نفسم و عمرم و جونم...
ولی دیگه نیست...
مادر قشنگم...
— سارا
این قصه در اپلیکیشن دست‌خط نوشته شده. آنجا می‌توانی همدلی کنی و برای نویسنده‌اش یادداشت بگذاری.
در زیر نور ماه ، روی تپه ای بلند ، فرشته ای ایستاده بود و فکر می کرد . فکر می کرد انسان ها چقدر خوشبختند ، چقدر شاد و چقدر زنده . آنها بالاخره می مردند ولی از این مورد…
سال‌ها بود عاشق نمی‌شدم. بعد از یه عشق بزرگ و یه خیانت بزرگ، دلم دیگه دنبال عشق نبود؛ دنبال تلافی بود. هر مردی که پاش به زندگی‌ام باز می‌شد، بی‌اینکه خودش بفهمه، داشت…
یه زمانی شغلم، عشقم و همه‌چیزم هتل‌داری بود؛ مدام تو این فکر بودم که چطور میشه حسِ خوبِ یه اقامت بی‌نظیر رو به بقیه داد. اما روزگار چرخید و یه جایی عقب افتادم... رفتم…